Ντίνα Καφτεράνη

Θεατρικό εργαστήρι ενηλίκων

Έλλογο σώμα - Ενσώματος λόγος

​ 

Το εργαστήρι 

​

Το σώμα που μιλάει και ο λόγος χορεύει

Είμαστε η ιστορία μας, οι ιστορίες μας.

Αφηγούμαστε ιστορίες, θυμόμαστε, ζούμε ιστορίες. Κάθε μέρα μια ιστορία. Είμαστε μια ιστορία.

Είμαστε οι σχέσεις μας, οι τόποι που περάσαμε και αυτοί που ονειρευτήκαμε, οι δρόμοι που διασχίσαμε ή δεν τολμήσαμε να διαβούμε. Είμαστε μυρωδιές, αγγίγματα, αγκαλιές: νήματα που υφαίνουν αυτό που είμαστε.

Είμαστε υφαντά: με τρύπες, ξέφτια, μοτίβα, περίτεχνες πλέξεις, μπαλώματα και δαντέλες.

Κι όλα μαζί φτιάχνουμε το μεγάλο υφαντό: την κοινή, τη συλλογική μας αφήγηση.

Το εργαστήρι παρατηρεί και μελετά αυτό το υφαντό.

Πώς υφαίνεται;
Ποιο είναι το στημόνι και ποιο το υφάδι;
Τι κάνουμε με τις τρύπες και τα μπαλώματα;
Ποιο είναι το σχέδιο που θέλουμε να υφάνουμε;
Και, τελικά, πώς υφαίνουμε το υφαντό;

Τι θα κάνουμε;

Πρώτα θα δημιουργήσουμε ένα περιβάλλον εμπιστοσύνης, ασφάλειας και φροντίδας. Θα καλλιεργήσουμε έναν χώρο που να μας χωράει όλα, έναν χώρο που θα μας επιτρέπει να εκφραζόμαστε ελεύθερα και εξω-καθημερινά.

Θα χτίσουμε το dojo μας: έναν τόπο για να παίξουμε, να ασκηθούμε και να μελετήσουμε τη σχέση σώματος και λόγου.

Θα πούμε και θα χορέψουμε ιστορίες, δηλαδή.

Θα αφουγκραστούμε τη μουσική του συντακτικού, τη ροή του συλλογισμού, τη μελωδία του νοήματος, τον ρυθμό της απεύθυνσης.

Θα παρατηρήσουμε και θα περιπλανηθούμε στο σώμα. Θα ακούσουμε τις ιστορίες που λένε τα κόκαλα και οι μύες, τα σπλάχνα και τα υγρά του σώματος, καθώς κυλούν σαν ποτάμια στα φαράγγια και στις πλαγιές του εσωτερικού μας τοπίου.

Το σώμα ως τόπος.
Ως πατρίδα.
Ως φορέας της ιστορίας.
Το σώμα ως χώρος.

Τι σχέση έχω τώρα με το σώμα μου;
Πώς έχουν διαμορφώσει τα κοινωνικά στερεότυπα τη σχέση μου με το σώμα;
Πώς εκφράζεται η καταστολή και η επιβολή πάνω στο σώμα μου;
Και πώς εκφράζεται σωματικά η ελευθερία;

Μέσα από παιχνίδια, ασκήσεις, ομαδικούς και ατομικούς αυτοσχεδιασμούς θα βουτήξουμε στον ωκεανό της σύνθεσης.

Βήμα βήμα θα χτίσουμε έναν κοινό κώδικα εργασίας. Θα συνθέσουμε, κομμάτι κομμάτι, την εργαλειοθήκη μας — την ατομική και την ομαδική.

Στόχος είναι, στο τέλος της χρονιάς, να έχουμε δημιουργήσει μια παραστάσιμη δομή: το υφαντό που θα πλέκουμε όλοι μαζί καθ’ όλη τη διάρκεια του εργαστηρίου.

Το εργαστήρι απευθύνεται σε όσα έχουν την επιθυμία, την περιέργεια ή την ανάγκη να ρίξουν λίγη αστρόσκονη παραπάνω στη ζωή τους· να μπουν σε μια δημιουργική διαδικασία, να παίξουν, να ανακαλύψουν και να συνθέσουν.

Δεν απαιτείται προηγούμενη εμπειρία

 

Το εργαστήρι αποτελείται από δύο μέρη τα οποία τρέχουν παράλληλα:

1) Δραματουργίκή επεξεργασία-ενσώματες συζητήσεις:

α)ανάδυση των εννοιών και των θεμάτων που ενδιαφέρουν τον συγκεκριμένο κύκλο

β) Συλλογή κειμένων

 

2) Σκηνική πράξη

Δουλειά πάνω στην σκηνική παρουσία και στην ομαδική διαδικασία. Μέσα από αυτή την δουλειά θα πλησιασουμε τα κείμενα που θα επιλεχθούν.

Στόχος η δημιουργία μιας παραστάσιμης φόρμας που θα παρουσιαστεί στο τέλος του εργαστηρίου.

 

Το εργαστήρι απευθύνεται σε ηθοποιούς, χορευτές, μουσικούς και στους εραστές της τέχνης .Κι ενώ δεν είναι απαραίτητη η προηγούμενη εμπειρία είναι απολύτως απαραίτητη η επιθυμία για πειραματισμό, έκθεση-απεύθυνση και παιχνίδι

 

 Τα τρία πρώτα μαθήματα θα είναι ανοιχτά και μετά ο κύκλος θα κλείσει.

.

.
.
 

Η  Ντίνα Καφτεράνη  είναι ηθοποιός, σκηνοθέτρια και εμψυχώτρια.

Οι σπουδές της στο τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Α.Π.Θ , στην δραματική σχολή “Αρχή” καθώς και η μαθητεία της  δίπλα στην Αννέζα Παπαδοπούλου και στον Tapa Sudana διαμόρφωσαν τα κυρίαρχα πεδία του ενδιαφέροντος και της δουλειάς της : με επιρροές από το ανθρωπολογικό , το λαϊκό και το θέατρο δρόμου δουλεύει διαρκώς πάνω την σχέση θεάτρου και πολιτικής, ενώ σε πρακτικό επίπεδο έχει επικεντρωθεί πάνω στην σχέση των εννοιών και της μουσικής.

 Ως ηθοποιός , σκηνοθέτρια και εμψυχώτρια  έχει συνεργαστεί με διάφορους φορείς, θέατρα  και ιδρύματα όπως το Α.Π.Θ , το Καπποδιστριακό πανεπιστήμιο, με  το Ίδρυμα Ρόζα Λούξεμπουργκ, το Μνημείο Μάντρα Μπλόκου της Κοκκινιάς, το Δίκτυο για το θέατρο, στην εκπαίδευση κ.α. κυρίως όμως δούλεψε  στον χώρο  του αυτοργανωμένου θεάτρου συμμετέχοντας σε πολυάριθμες παραστάσεις καθώς και σε κινήσεις και κινητοποιήσεις για την τέχνη και την ελεύθερη έκφραση στον δημόσιο χώρο.

Από το 2008 σκηνοθετεί τις Αδέσποτες Σκύλες.

Οι Αδέσποτες Σκύλες είναι μια  αυτοργανωμένη μουσικοθεατρική ομάδα που εδώ και 15 χρόνια παρουσιάζει  το Βαλς των βρώμικων δρόμων. Το Βαλς είναι μια παράσταση σαν συναυλία, ένα πολιτικό καμπαρέ εμπνευσμένο από την σύγχρονη κοινωνικοπολιτική πραγματικότητα. Μέχρι τώρα οι Αδέσποτες Σκύλες έχουν  παρουσιάσει 7 εκδοχές του Βαλς. Έχουν  εμφανιστεί  σε πολλές μουσικές και θεατρικές σκηνές, σε αυτοδιαχειριζόμενους χώρους και οδοφράγματα.

Τα τελευταία χρόνια  με το Άγγελο Αγγελίδη, τον συνθέτη και μουσικό των Αδέσποτων, παρουσιάζουν την Τσικουάντα Ντράκμα μιά παράσταση έρρυθμου λόγου  και Του κόσμου το μυστήριο ένας μουσικός μονόλογος σε  κείμενα, ρίμες και στίχους δικούς της και μουσική σύνθεση και εκτέλεση του Άγγελου Αγγελίδη.

Διδάσκει από το 2006 θέατρο σε παιδιά και ενήλικες, σε ερασιτέχνες και επαγγελματίες, στην Αθήνα αλλά και σε διάφορους δήμους και κοινότητες.

Συγγραφέας του, κατα  παραγγελίαν του θεάτρου Αργω, θεατρικού έργου για παιδιά Τα παραμύθια το σκασαν. Η παράσταση παρουσιάστηκε στο θέατρο Αργω το χειμώνα του 2015.

​